Porozmawiajmy o Twojej firmie

Własny serwer DNS zamiast Route53: co z tego wynika dla polskich zespołów DevOps

Własny serwer DNS zamiast Route53: co z tego wynika dla polskich zespołów DevOps

S2.dev, dostawca infrastruktury strumieniowej, opisał 16 października 2026 roku decyzję o zastąpieniu AWS Route53 własnym autorytatywnym serwerem DNS. Powodem nie była awaria ani koszty samego hostingu stref, lecz limit API Route53 na poziomie około pięciu operacji UPSERT na sekundę, który uniemożliwiał realizację celu biznesowego: nieograniczonej liczby „basinów”, z których każdy wymaga osobnego rekordu DNS typu CNAME. Firma rozważała GCP Cloud DNS, Cloudflare i Azure DNS, ale uznała, że wszystkie mają podobne ograniczenia przy zapisie przez API.

Sprawa dotyczy więc nie tylko S2.dev, ale każdego zespołu, który buduje produkt z dynamicznie tworzoną przestrzenią nazw — subdomeną na klienta, na projekt, na instancję. W polskich firmach SaaS, platformach e-commerce i narzędziach dla deweloperów taki model jest częsty. Historia pokazuje też drugą stronę: przejście na własny DNS oznacza przejęcie odpowiedzialności za coś, co wcześniej było „czyimś pagerem”. S2.dev musiało dołożyć firewall DNS, alerty, runbooki i testy zgodności z RFC, a po drodze zaliczyło incydent z wyczerpaniem kwoty rekordów przez nieuczciwego użytkownika. To materiał do spokojnej analizy, nie do naśladowania bez zastanowienia.

Co dokładnie się wydarzyło

Według opisu inżynierskiego S2.dev każdy basin klienta staje się subdomeną w domenie b.s2.dev i otrzymuje rekord CNAME kierujący ruch do właściwej komórki architektury. Gdy firma zdecydowała, że chce oferować basiny bez limitu, pojawił się problem: nieograniczona liczba rekordów DNS wymagających natychmiastowej spójności. Rekord musi być rozwiązywalny od razu po utworzeniu basinu, inaczej klient czeka na wygaśnięcie zbuforowanej odpowiedzi NXDOMAIN.

Route53, jak twierdzi S2.dev, potrafi przechować praktycznie nieograniczoną liczbę rekordów, ale przyjmuje je przez API w tempie około pięciu UPSERT-ów na sekundę. Firma przekonała się o tym w praktyce: nieuczciwy aktor utworzył dziesiątki tysięcy basinów i wyczerpał całą kwotę rekordów. Powstało zaległościowe przetwarzanie, które zajęło kilka godzin, a w tym czasie normalne aktualizacje DNS stały w miejscu — jedne procesy próbowały usuwać rekordy, inne dodawać nowe. Po tym incydencie S2.dev wprowadziło limit 100 basinów na konto. To zdanie jest istotne: limit nie wynikał z decyzji produktowej, lecz z ograniczenia dostawcy DNS.

Tło techniczne bez żargonu

DNS to system, który tłumaczy nazwy na adresy i inne informacje. W modelu autorytatywnym serwer nie pyta nikogo innego — sam jest źródłem prawdy dla swojej strefy. Gdy klient chce wejść na moj-projekt.b.s2.dev, serwer autorytatywny musi odpowiedzieć rekordem CNAME wskazującym miejsce docelowe. Jeśli rekord nie istnieje, odpowiada NXDOMAIN.

W modelu zarządzanym, takim jak Route53, rekordy wprowadza się przez API. To wygodne, dopóki zmian jest mało. Przy dynamicznym tworzeniu zasobów API staje się wąskim gardłem, bo dostawca musi chronić swoją infrastrukturę przed przeciążeniem i nakłada limity tempa. S2.dev rozważało batchowanie, czyli grupowanie zmian, ale odrzuciło je, ponieważ kolidowało z wymogiem natychmiastowej dostępności rekordów. Nawet z batchowaniem legalne użycie systemu mogłoby uderzyć w limit.

Własny serwer autorytatywny odwraca sytuację: zamiast wysyłać zmiany do zewnętrznego API, serwer przy każdym zapytaniu sięga do bazy danych. S2.dev wybrało bazę kont w Google Cloud Spanner, która jest silnie spójna. Rekordy nie są synchronizowane do osobnego systemu — zapytanie DNS wykonuje odczyt z istniejącej bazy. To eliminuje warstwę pośrednią i problem tempa zapisu przez API.

Jak wyglądała implementacja

Firma jest „Rust shop”, ale ten projekt napisała w Go, głównie ze względu na dojrzalsze narzędzia do Spannera i ekosystemu GCP. Użyła biblioteki miekg/dns, a odpowiedzi dla rekordów A, AAAA, NS, CNAME i SOA budowała samodzielnie. Testy poprawności objęły testy jednostkowe, testy zgodności z RFC narzędziem Ferret oraz smoke test na żywych danych po wdrożeniu.

Wyzwania ACME DNS-01, potrzebne do odnawiania certyfikatów wildcard, S2.dev celowo wyniosło poza własny serwer — do osobnej strefy Route53 przez delegację CNAME. Dzięki temu nie musiało obsługiwać dynamicznych rekordów TXT ani modyfikować systemów odnowy certyfikatów. To rozsądny wzorzec: nie wszystko musi przechodzić przez nowy komponent.

W architekturze produkcyjnej serwer działa na dwóch osobnych klastrach GKE w różnych regionach, z wieloma replikami za load balancerem TCP i UDP. Przed serwerem stoi Cloudflare DNS Firewall, a origin przyjmuje ruch wyłącznie z adresów Cloudflare. Firma dodała test ns-leak-test, który pilnuje, by odpowiedzi SOA i NS wskazywały adresy Cloudflare, a nie load balancera. Wdrożenie objęło też alerty, runbooki i procedury nocne — czyli dokładnie to, czego nie robi się przy usłudze zarządzanej.

Deklaracje S2.dev a to, co można zweryfikować niezależnie

Materiał źródłowy jest pierwszoosobową relacją inżynierską dostawcy. To wiarygodne źródło intencji i szczegółów implementacji, ale nie niezależny audyt. Nie mamy potwierdzenia, że limit Route53 nadal wynosi pięć UPSERT-ów na sekundę — sam autor zaznacza, że dokumentacja AWS dotycząca throttlingu niedawno się zmieniła i limity mogą być wyższe. Nie mamy też danych o rzeczywistych kosztach Spannera, Cloudflare DNS Firewall ani o tym, ile pracy pochłonęło utrzymanie nowego systemu. Deklaracja „things have been stable” dotyczy kilku tygodni i nie jest gwarancją na przyszłość. Autor sam przyznaje, że to system nieznany, jeśli chodzi o awarie, których jeszcze nie widziano.

Realne konsekwencje dla firm

Historia S2.dev pokazuje, że limit API zarządzanego DNS może stać się barierą architektoniczną, a nie tylko drobną niedogodnością. Jeśli model biznesowy zakłada dynamiczne tworzenie subdomen w tempie setek na minutę, żaden dostawca z limitem zapisu przez API nie wystarczy bez kompromisów. Kompromisy mają jednak nazwę: limit kont, opóźnienie propagacji, kolejka zmian.

Druga konsekwencja jest mniej oczywista. Własny DNS to nie projekt na dwa tygodnie. To system, który stoi na otwartym internecie i przyjmuje ruch od każdego. S2.dev wprost pisze, że perspektywa ataków na poziomie DNS przestraszyła zespół bardziej, niż chciał przyznać. Atak NXDOMAIN, polegający na zalewaniu serwera zapytaniami o nieistniejące nazwy, oznacza dla takiej architektury świeże zapytanie do bazy przy każdym żądaniu. Wbudowane obrony w aplikacji okazały się niewystarczające, co doprowadziło do zakupu zewnętrznego firewalla DNS.

Scenariusze ryzyka

  • Wyczerpanie kwoty rekordów przez abuzywnego użytkownika. S2.dev doświadczyło tego bezpośrednio. Skutek: zablokowane legalne aktualizacje i wielogodzinne zaległości.
  • Atak NXDOMAIN i podobne zalewy zapytań. Każde zapytanie o nieistniejącą nazwę obciąża bazę. Bez warstwy filtrującej przed originem to prosty wektor wyczerpania zasobów.
  • Wyciek adresów origin. Jeśli odpowiedzi NS lub SOA ujawnią adresy load balancera zamiast adresów firewalla, ochrona przed bezpośrednim ruchem znika. Dlatego potrzebny jest test regresyjny.
  • Błędy zgodności z RFC. Własna implementacja może odpowiadać niezgodnie z protokołem w przypadkach brzegowych, co ujawnia się dopiero u niektórych resolverów i klientów.
  • Awaria regionu lub klastra. Własny system wymaga własnego planu HA i własnych ćwiczeń odtwarzania. Usługa zarządzana przenosiła ten ciężar na dostawcę.
  • Złożoność łańcucha delegacji. S2.dev ma domenę główną w Cloudflare, delegację subdomeny do usługi DNS Firewall, połączenie do GKE i osobną strefę Route53 dla certyfikatów. Każde ogniwo to potencjalne miejsce błędu i utrudnienie diagnostyki.
  • Koszty nieoczywiste. Spanner, GKE w dwóch regionach, load balancery, firewall DNS bez publicznego cennika — to pozycje, które trzeba policzyć przed decyzją, nie po.

Kiedy własny autorytatywny DNS ma sens

Na podstawie materiału można wskazać warunki, które łącznie uzasadniają budowę. Pojedynczo każdy z nich zwykle nie wystarcza.

Warunek Dlaczego ma znaczenie
Dynamiczne tworzenie zasobów w tempie przekraczającym limity API dostawcy To był bezpośredni powód w S2.dev. Bez tego problem nie istnieje.
Wymóg natychmiastowej spójności rekordów Wyklucza batchowanie i opóźnioną propagację jako obejście.
Istniejąca, silnie spójna baza danych mogąca pełnić rolę źródła prawdy Pozwala uniknąć dodatkowej warstwy synchronizacji.
Zespół gotowy utrzymywać system 24/7 z alertami i runbookami Własny DNS to czyjś pager, a nie „projekt i zapomnij”.
Budżet na zewnętrzny firewall DNS lub równoważną ochronę Bez tego origin jest wystawiony na ataki wolumenowe.
Zdolność do testów zgodności z RFC i testów regresyjnych Poprawność protokołu nie wynika z tego, że „działa u nas”.

Jeśli którykolwiek z tych warunków nie jest spełniony, tańszym i bezpieczniejszym rozwiązaniem jest zwykle pozostanie przy usłudze zarządzanej z limitem kont lub innym obejściem produktowym. S2.dev samo przyznaje, że limit 100 basinów na konto był obejściem wymuszonym przez dostawcę — i że nie było to dobre doświadczenie dla klientów. Ale to nadal lepsze niż własny DNS bez firewalla i bez zespołu dyżurnego.

Jak sprawdzić, czy problem dotyczy Twojej organizacji

  1. Policz, ile rekordów DNS tworzysz lub zmieniasz w szczycie na minutę i na sekundę. Porównaj z limitami API swojego dostawcy, sięgając do aktualnej dokumentacji, a nie do starych notatek.
  2. Sprawdź, czy tworzenie rekordu jest na ścieżce krytycznej procesu biznesowego. Jeśli klient czeka na rozwiązywalność nazwy od razu po utworzeniu zasobu, opóźnienie propagacji jest błędem, nie kosmetyką.
  3. Przejrzyj historię incydentów. Czy zdarzały się sytuacje, w których zmiany DNS utknęły w kolejce? Czy któryś klient wygenerował nietypowo dużo rekordów?
  4. Ustal, czy limit kont lub zasobów wynika z decyzji produktowej, czy z ograniczenia dostawcy. To rozróżnienie zmienia priorytet prac.
  5. Oceń, czy macie zespół i budżet na utrzymanie systemu o krytyczności porównywalnej z bazą danych. Jeśli nie, budowa własnego DNS przeniesie ryzyko, a nie je usunie.

Plan reakcji krok po kroku

Krótkoterminowo (dni do tygodni)

  1. Wprowadź limit zasobów na konto, jeśli jeszcze go nie ma, i udokumentuj, że wynika z ograniczenia zewnętrznego. Komunikuj to klientom uczciwie.
  2. Dodaj monitoring tempa operacji API DNS i kolejek. Alert powinien zadziałać, zanim zaległość urośnie do godzin.
  3. Ustal procedurę postępowania przy wyczerpaniu kwoty rekordów: kto decyduje o usuwaniu, w jakiej kolejności, jak informowani są klienci.
  4. Sprawdź, czy odpowiedzi NS i SOA nie ujawniają adresów origin. Jeśli tak, zaplanuj poprawkę i test regresyjny.
  5. Zabezpiecz ścieżkę certyfikatów. Jeśli korzystasz z ACME DNS-01, rozważ delegację wyzwań do osobnej strefy, tak jak zrobiło to S2.dev.

Długoterminowo (kwartały)

  1. Przeprowadź analizę build vs buy z realnymi kosztami: baza, klastry w dwóch regionach, load balancery, firewall DNS, czas zespołu, testy i utrzymanie.
  2. Jeśli decydujesz się na budowę, zaplanuj testy zgodności z RFC narzędziem klasy Ferret i smoke testy na żywych danych po każdym wdrożeniu.
  3. Zaprojektuj ochronę przed atakami wolumenowymi na etapie architektury, nie po pierwszym incydencie. Origin powinien przyjmować ruch wyłącznie z zaufanych adresów.
  4. Przygotuj runbooki, alerty i ćwiczenia odtwarzania. Własny system wymaga własnego dyżuru.
  5. Zaplanuj rozszerzenia ostrożnie — DNSSEC, tuning cache, optymalizacja między klientem, firewallem i aplikacją. S2.dev ma to w TODO, nie w produkcji.

Typowe błędy

  • Traktowanie limitu API jako drobiazgu. S2.dev przeczytało dokumentację i limit nie wzbudził niepokoju, dopóki nie uderzył w produkcję.
  • Zakładanie, że inny dostawca nie ma tego samego ograniczenia. GCP Cloud DNS, Cloudflare i Azure DNS miały według S2.dev podobne limity przy zapisie przez API.
  • Budowa własnego DNS bez warstwy ochronnej. Zespół S2.dev sam pisze, że ataki na DNS przestraszyły go bardziej, niż chciał przyznać.
  • Pomijanie testów zgodności z RFC. Własna implementacja wymaga zewnętrznych testów, nie tylko testów jednostkowych.
  • Wyciek adresów origin w rekordach NS i SOA. Bez testu regresyjnego łatwo to przeoczyć przy zmianie infrastruktury.
  • Brak planu na abuzywne konta. Limit kont wprowadzony po incydencie to reakcja, nie profilaktyka.
  • Niedoszacowanie złożoności delegacji. Łańcuch domena główna → firewall DNS → GKE → osobna strefa certyfikatów jest trudny w diagnostyce.

Checklista przed decyzją o własnym DNS

  • Czy znam aktualne limity API mojego dostawcy i czy sprawdziłem je w dokumentacji w tym miesiącu?
  • Czy tempo tworzenia rekordów w szczycie przekracza te limity w sposób powtarzalny?
  • Czy opóźnienie propagacji jest akceptowalne biznesowo, czy wykluczone?
  • Czy mam silnie spójne źródło prawdy, z którego serwer DNS może czytać bezpośrednio?
  • Czy mam zespół dyżurny, alerty i runbooki dla systemu o krytyczności DNS?
  • Czy mam budżet i plan na zewnętrzny firewall DNS lub równoważną ochronę?
  • Czy zaplanowałem testy zgodności z RFC i test wycieku adresów origin?
  • Czy ścieżka certyfikatów ACME DNS-01 jest odseparowana od nowego serwera?
  • Czy policzyłem koszty bazy, klastrów w dwóch regionach, load balancerów i czasu zespołu?
  • Czy mam plan na abuzywne konta i wyczerpanie kwot rekordów?

Co powinien zrobić właściciel firmy / administrator

Właściciel firmy: zanim zaakceptuje projekt „zbudujmy własny DNS”, powinien zapytać o trzy rzeczy. Po pierwsze, czy problem wynika z modelu biznesowego, czy z obejścia, które można zastąpić limitem kont. Po drugie, jaki jest całkowity koszt utrzymania przez trzy lata, wraz z dyżurem i firewallem. Po trzecie, kto odpowiada za awarię o trzeciej w nocy. W materiale S2.dev widać wyraźnie, że przejście na własny system oznaczało przejęcie odpowiedzialności, którą wcześniej miał dostawca.

Administrator i zespół DevOps: zacznijcie od pomiarów, nie od architektury. Zbierzcie dane o tempie operacji DNS, incydentach i limitach kont. Sprawdźcie aktualną dokumentację dostawcy, bo limity się zmieniają. Jeśli budowa jest uzasadniona, zaplanujcie ochronę przed atakami wolumenowymi od pierwszego dnia, testy zgodności z RFC i test regresyjny na wyciek adresów origin. Certyfikaty ACME DNS-01 trzymajcie poza nowym serwerem, dopóki nie macie pewności, że obsłużycie dynamiczne rekordy TXT bezpiecznie. I pamiętajcie o zdaniu, które w relacji S2.dev brzmi jak przestroga: własny DNS to system, o którego awariach dowiecie się dopiero wtedy, gdy przestanie wyglądać na sprawny.

Praktyczna weryfikacja przed wdrożeniem własnego DNS

Zanim zespół przystąpi do pisania pierwszej linii kodu serwera autorytatywnego, powinien przejść przez serię prób, które na papierze wyglądają trywialnie, a w praktyce wychwytują najdroższe błędy. Weryfikacja nie polega na potwierdzeniu, że „da się”, ale na sprawdzeniu, że system spełni wymagania w warunkach zbliżonych do produkcyjnych.

Test obciążenia zapisami w źródle prawdy

Skoro serwer DNS ma czytać bezpośrednio z bazy, trzeba zmierzyć, ile zapytań i odczytów wytrzyma baza przy realistycznym ruchu. W S2.dev rolę źródła prawdy pełni Cloud Spanner, a serwer wykonuje zapytanie SELECT przy każdym żądaniu DNS. To oznacza, że baza dostaje ruch proporcjonalny do liczby zapytań DNS, nie do liczby zmian. Test powinien obejmować:

  • symulację szczytowego QPS z uwzględnieniem buforowania po stronie resolverów,
  • pomiar opóźnienia odpowiedzi przy zimnym i ciepłym cache bazy,
  • sprawdzenie zachowania przy jednoczesnym zapisie nowego rekordu i odczycie tego samego rekordu,
  • weryfikację, czy odczyt po zapisie zwraca nową wartość natychmiast, bez okna niespójności.

Ostatni punkt jest krytyczny. Jeśli baza nie gwarantuje silnej spójności odczytu po zapisie, cały sens rezygnacji z zarządzanego DNS znika — wracamy do problemu propagacji, tylko ukrytego głębiej w architekturze.

Test zgodności protokołu na realnych odpowiedziach

Testy jednostkowe nie wychwycą błędów w kodowaniu odpowiedzi, w obsłudze EDNS, w formacie SOA czy w zachowaniu przy nieobsługiwanych typach zapytań. S2.dev korzystało z narzędzia Ferret do testów zgodności z RFC, odkrytego w pracy naukowej o automatycznym wykrywaniu błędów zgodności w serwerach nazw. Warto powtórzyć tę ścieżkę: uruchomić zestaw testów na zbudowanym serwerze, zanim trafi na produkcję, i porównać odpowiedzi z odpowiedziami referencyjnego serwera dla tych samych stref.

Zakres typów rekordów trzeba ustalić jawnie. S2.dev obsługuje A, AAAA, NS, CNAME i SOA. Każdy dodatkowy typ to kolejna powierzchnia błędów. Jeśli zespół nie potrafi wskazać, które typy są naprawdę potrzebne, prawdopodobnie próbuje odtworzyć pełny serwer DNS, a nie rozwiązać konkretny problem.

Test ścieżki certyfikatów

Certyfikaty wildcard dla strefy basinów wymagają wyzwań ACME DNS-01. S2.dev zdecydowało się nie obsługiwać tych wyzwań na własnym serwerze i oddelegowało je przez CNAME do osobnej strefy Route53. To decyzja warta powtórzenia w każdym podobnym projekcie: nowy serwer DNS nie powinien być jedynym punktem, od którego zależy odnawianie certyfikatów. Przed wdrożeniem trzeba sprawdzić, czy delegacja CNAME dla rekordów _acme-challenge działa poprawnie, czy odnowienie certyfikatu przechodzi przy wyłączonym nowym serwerze i czy nie ma ryzyka, że błąd w serwerze DNS zablokuje odnowienie i doprowadzi do wygaśnięcia certyfikatu.

Monitoring po wdrożeniu

Własny serwer DNS zmienia profil ryzyka. Wcześniej awaria DNS była awarią dostawcy, teraz jest awarią wewnętrzną. Monitoring musi to odzwierciedlać i obejmować zarówno warstwę protokołu, jak i warstwę danych.

Metryki obowiązkowe

  • Opóźnienie odpowiedzi DNS w percentylach p50, p95 i p99, z rozbiciem na typy rekordów i strefy. Wzrost p99 przy stabilnym p50 zwykle oznacza problem z bazą, nie z siecią.
  • Wskaźnik błędów SERVFAIL i REFUSED. SERVFAIL przy poprawnym zapytaniu to sygnał, że serwer nie może odczytać danych lub nie radzi sobie z odpowiedzią. REFUSED może oznaczać błąd w konfiguracji stref lub próbę zapytania o strefę, której serwer nie obsługuje.
  • Liczba zapytań na sekundę według kodu odpowiedzi. Nagły wzrost NXDOMAIN może być atakiem albo błędem w aplikacji klienta, która pyta o nieistniejące nazwy.
  • Czas odpowiedzi bazy danych mierzony od wewnątrz serwera DNS. To najwcześniejszy sygnał degradacji.
  • Wskaźnik trafień i chybień cache, jeśli serwer buforuje odpowiedzi. Wysoki wskaźnik chybień przy stabilnym ruchu oznacza, że cache nie działa zgodnie z założeniami.
  • Dostępność portu 53 z zewnątrz, z wielu lokalizacji, nie tylko z wewnątrz infrastruktury.

Alerty, które mają sens

Alert na każde pojedyncze zdarzenie to przepis na zmęczenie dyżuru. Progi powinny być oparte na danych historycznych i uwzględniać porę dnia oraz znane szczyty. Praktyczne zasady:

  1. Alert krytyczny, gdy wskaźnik błędów przekracza próg przez kilka kolejnych minut, a nie przez pojedynczy pomiar.
  2. Alert ostrzegawczy, gdy opóźnienie bazy rośnie, ale odpowiedzi DNS są jeszcze w normie — to sygnał do działania przed awarią.
  3. Alert na brak ruchu. Cisza na serwerze DNS o dużym ruchu jest bardziej podejrzana niż szum.
  4. Alert na wzrost zapytań o nieistniejące nazwy w jednej strefie, co może wskazywać na abuzywne konto lub błędną konfigurację klienta.

Monitoring ścieżki delegacji

Łańcuch delegacji w S2.dev obejmuje domenę główną w Cloudflare, delegację subdomeny do usługi DNS Firewall, połączenie do GKE i osobną strefę Route53 dla certyfikatów. Każde ogniwo wymaga osobnego monitoringu. Szczególnie ważne jest sprawdzanie, czy rekordy NS i SOA zwracane przez serwer nie ujawniają adresów origin. To nie jest jednorazowy test przed wdrożeniem — to test regresyjny, który powinien być uruchamiany po każdej zmianie infrastruktury i cyklicznie w ramach monitoringu.

Checklisty operacyjne

Checklista wdrożenia

  • Czy serwer odpowiada poprawnie na zapytania dla wszystkich obsługiwanych typów rekordów: A, AAAA, NS, CNAME, SOA?
  • Czy testy zgodności z RFC przeszły na wersji, która trafia na produkcję?
  • Czy smoke test na żywych danych potwierdził, że nowo utworzony rekord jest rozwiązywalny natychmiast?
  • Czy delegacja _acme-challenge przez CNAME działa i czy odnowienie certyfikatu przeszło przy wyłączonym nowym serwerze?
  • Czy rekordy NS i SOA nie ujawniają adresów origin?
  • Czy firewall DNS przepuszcza ruch wyłącznie z zaufanych adresów?
  • Czy alerty i runbooki są gotowe przed włączeniem ruchu produkcyjnego?
  • Czy istnieje procedura szybkiego wycofania się do poprzedniego dostawcy DNS?

Checklista codzienna

  • Sprawdź wskaźniki błędów i opóźnień z ostatnich 24 godzin.
  • Sprawdź, czy nie ma nieoczekiwanego wzrostu zapytań w pojedynczej strefie.
  • Sprawdź stan certyfikatów i daty odnowienia.
  • Sprawdź, czy kolejka zmian w bazie nie rośnie.

Checklista po każdym incydencie

  1. Ustal, czy incydent dotyczył serwera DNS, bazy, delegacji czy firewalla.
  2. Sprawdź, czy test regresyjny na wyciek adresów origin nadal przechodzi.
  3. Zweryfikuj, czy limit kont i procedura postępowania przy abuzywnych kontach zadziałały zgodnie z planem.
  4. Zaktualizuj progi alertów, jeśli incydent wykazał, że były źle dobrane.
  5. Zapisz w runbooku nowy scenariusz, jeśli incydent nie był wcześniej przewidziany.

Checklista przed rozszerzeniem systemu

S2.dev ma w planach rozszerzenia, w tym DNSSEC i optymalizację cache, ale nie są one w produkcji. Przed dodaniem każdej nowej funkcji warto sprawdzić:

  • Czy nowa funkcja ma testy zgodności z RFC, a nie tylko testy jednostkowe?
  • Czy nie zmienia formatu odpowiedzi NS i SOA w sposób ujawniający adresy origin?
  • Czy nie wpływa na ścieżkę certyfikatów ACME DNS-01?
  • Czy została uwzględniona w monitoringu i runbookach?
  • Czy zespół dyżurny rozumie, jak ją wyłączyć w razie problemu?

Źródła i materiały do dalszej weryfikacji

Artykuł jest autorskim opracowaniem przygotowanym na podstawie poniższych materiałów. Linki prowadzą do publikacji źródłowych.

  1. It’s always DNS, so why are we running our own? (s2.dev)

Zdjęcie wyróżniające: Brett Sayles / Pexels.

Masz pytanie do tego tematu? Napisz do nas — odpowiemy konkretnie.

Porozmawiajmy

Potrzebujesz kogoś, kto ogarnie technologię w Twojej firmie?

Porozmawiajmy o tym, co możemy przejąć, usprawnić albo zbudować. Pierwsza rozmowa jest bezpłatna i do niczego nie zobowiązuje.