Zespół badawczy Neodyme opublikował analizę dwóch krytycznych podatności zdalnego wykonania kodu (RCE) w Puppet — o ocenie CVSS powyżej 9 — które w domyślnej konfiguracji pozwalają przejąć serwer zarządzania konfiguracją. Badacze opisali też trzecią podatność, dotyczącą podszywania się pod hosta Puppet w konfiguracji niedomyślnej, ale często spotykanej w praktyce. Wszystkie trzy problemy zostały zgłoszone dostawcom — Perforce (Puppet Enterprise) i społeczności utrzymującej fork OpenVox — którzy skoordynowali wydanie poprawek w nowszych wersjach.
Sprawa dotyczy przede wszystkim organizacji, które utrzymują centralny serwer Puppet do wdrażania oprogramowania i zarządzania konfiguracją setek lub tysięcy maszyn. To ważne, bo serwer Puppet jest w takich środowiskach węzłem o wysokich uprawnieniach: ma klucz CA do podpisywania certyfikatów agentów, dystrybuuje katalogi konfiguracyjne i często ma możliwość uruchamiania zadań na zarządzanych hostach. Uzyskanie na nim wykonania kodu oznacza dla atakującego pozycję, z której można próbować rozprzestrzenić się na całą zarządzaną flotę. Jednocześnie skala realnego ryzyka zależy od szczegółów konfiguracji — i to jest sedno analizy, którą warto przeprowadzić we własnym środowisku, zanim podejmie się decyzję o priorytecie łatania.
Co dokładnie ujawniono
Materiał źródłowy to wpis na blogu Neodyme autorstwa Alaina, opublikowany 3 listopada 2026 roku. Badacze przygotowywali się do ćwiczenia red team i postawili sobie konkretny cel: przejąć serwer Puppet, dysponując wyłącznie zwykłym klientem Puppet z ważnym certyfikatem dla pojedynczego agenta. Prace prowadzili na Puppet Enterprise 2025.11.2, gdzie silnikiem Puppet Core jest wersja 8.20.0. Exploity, jak podają, działają również na wersji open-source 6.24.0 z lipca 2021 roku.
Z materiału dowodowego wynika, że badania prowadzono z użyciem analizy opartej na modelach językowych, przy ścisłym sterowaniu i precyzyjnym formułowaniu zapytań. To szczegół wart odnotowania przy ocenie wiarygodności, ale nie zmienia statusu samych podatności: zostały zgłoszone dostawcom i naprawione.
Tło techniczne bez żargonu
Puppet działa w architekturze klient–serwer. Agent na zarządzanej maszynie cyklicznie łączy się z serwerem, pobiera opis pożądanego stanu (tzw. katalog) i raportuje z powrotem, co udało się wykonać. Komunikacja odbywa się po porcie 8140 i jest zabezpieczona TLS z uwierzytelnianiem klienta — serwer wie, który agent się zgłasza, bo agent przedstawia certyfikat wystawiony przez CA Puppeta.
Pierwsza z podatności dotyczy endpointu raportowania: /puppet/v3/report/{agent_name}?environment={env}. Agent wysyła tam zdarzenia w formacie JSON, które serwer deserializuje. W ścieżce deserializacji badacze znaleźli mechanizm, w którym kontrolowany przez nadawcę typ danych trafia do generatora klas Ruby, a ostatecznie do wywołania class_eval — czyli dynamicznego wykonania kodu w języku Ruby. Innymi słowy: odpowiednio spreparowany raport zdarzeń może doprowadzić do uruchomienia dowolnego polecenia systemowego z uprawnieniami użytkownika puppet na serwerze zarządzania.
Druga podatność RCE jest osobnym problemem w tej samej klasie — materiał źródłowy nie opisuje jej mechanizmu w dostępnym fragmencie, więc nie należy dopowiadać szczegółów. Trzecia dotyczy podszywania się pod hosta Puppet w konfiguracji innej niż domyślna, ale powszechnie używanej.
Dlaczego „uwierzytelnione” nie znaczy „bezpieczne”
Badacze uczciwie zaznaczają, że pierwsza podatność jest formalnie „uwierzytelniona”, bo wymaga ważnego certyfikatu klienta agenta. To jednak słabo ogranicza atakującego w wielu realnych środowiskach. W dużych firmach często włączone jest automatyczne podpisywanie certyfikatów (autosign), wykorzystywane przez narzędzia do provisioning, takie jak Satellite czy Ansible, przy dołączaniu nowych hostów. W takim układzie atakujący może po prostu użyć endpointu rejestracji, żeby uzyskać certyfikat bez ręcznej akceptacji.
To jest kluczowy punkt dla modelu zagrożeń: jeśli w Państwa środowisku nowe hosty dostają certyfikaty automatycznie, to „wymaga certyfikatu klienta” przestaje być istotną barierą. Jeśli każdy certyfikat jest zatwierdzany ręcznie przez administratora, poprzeczka jest wyraźnie wyższa.
Realne konsekwencje przejęcia serwera Puppet
Skutki zależą od tego, jak zbudowane jest środowisko. Materiał źródłowy wymienia kilka scenariuszy, które warto potraktować jako listę kontrolną przy ocenie własnej ekspozycji.
- Modyfikacja katalogu konfiguracyjnego. W środowiskach niestosujących najlepszych praktyk użytkownik
puppetmoże zmieniać katalog, co pozwala na wykonanie kodu na innych zarządzanych hostach przy następnym cyklu sprawdzania. - Wykorzystanie PXP. W Puppet Enterprise atakujący może użyć protokołu Puppet Execution Protocol, aby uzyskać wykonanie poleceń z uprawnieniami roota na hostach zarządzanych.
- Choria w OpenVox. W forku open-source, jeśli protokół Choria jest skonfigurowany, można wywołać wcześniej zdefiniowane i ściśle ograniczone zadania.
- Przejęcie kluczy CA. Niezależnie od konfiguracji atakujący z RCE na serwerze może pobrać prywatne klucze CA i podszywać się pod inne hosty. W laboratorium badaczy pozwoliło to wystawić certyfikat serwera Puppet z rozszerzeniami serverAuth i clientAuth, połączyć się z brokerem websocket na porcie 8142, przygotować zadanie i odebrać jego wynik.
Ostatni punkt jest najgroźniejszy z perspektywy trwałości kompromitacji. Klucz CA to zaufanie całego środowiska. Jeśli wycieknie, samo załatanie Puppeta nie wystarczy — konieczna jest rotacja CA i ponowne wystawienie certyfikatów dla wszystkich agentów.
Scenariusze ryzyka — od niskiego do wysokiego
Poniższa tabela porządkuje typowe układy środowisk. To interpretacja redakcyjna oparta na mechanizmach opisanych w materiale źródłowym, a nie deklaracja badaczy o konkretnych organizacjach.
| Scenariusz | Charakterystyka | Ocena ryzyka |
|---|---|---|
| A | Serwer Puppet niedostępny z internetu, autosign wyłączony, ręczna akceptacja certyfikatów, katalog poza zasięgiem użytkownika puppet |
Niższe — atak wymaga ważnego certyfikatu i wewnętrznego dostępu |
| B | Autosign włączony dla nowych hostów, serwer w sieci wewnętrznej, brak segmentacji | Wysokie — bariera certyfikatu praktycznie znika |
| C | Puppet Enterprise z włączonym PXP, serwer ma szerokie uprawnienia do floty | Bardzo wysokie — eskalacja do roota na hostach zarządzanych |
| D | Fork OpenVox z Choria, zadania ograniczone do zdefiniowanych | Wysokie — ograniczony, ale realny zakres działań |
| E | Serwer Puppet wystawiony bezpośrednio na ruch z internetu | Krytyczne — ekspozycja na szeroki zakres źródeł |
Jak sprawdzić, czy problem dotyczy Państwa środowiska
Weryfikację warto przeprowadzić w ustalonej kolejności, od inwentaryzacji po testy konfiguracji. Nie chodzi o skanowanie podatności na produkcji bez przygotowania, lecz o ustalenie faktów.
- Ustal, co działa. Sprawdź, czy w środowisku jest serwer Puppet Enterprise, czy fork open-source (np. OpenVox), a może oba. Zapisz wersje: Puppet Enterprise i wersję Puppet Core, a w przypadku forka — wersję OpenVox.
- Ustal datę wdrożenia. Jeśli wersja pochodzi sprzed wydania poprawek, traktuj ją jako potencjalnie podatną do czasu potwierdzenia stanu łatania u dostawcy.
- Sprawdź autosign. Przejrzyj konfigurację automatycznego podpisywania certyfikatów. Ustal, czy nowe hosty mogą się rejestrować bez zatwierdzenia i z jakich zakresów sieci.
- Sprawdź ekspozycję sieciową. Zweryfikuj, kto może łączyć się z portem 8140 serwera Puppet, a w Puppet Enterprise także z portem 8142. Serwer nie powinien być osiągalny z internetu.
- Sprawdź uprawnienia użytkownika
puppet. Ustal, czy proces może zapisywać do katalogu konfiguracyjnego i czy katalog jest własnością innego użytkownika. - Sprawdź, czy PXP lub Choria są w użyciu. To determinuje, jak daleko może sięgnąć atakujący po przejęciu serwera.
- Sprawdź logi. Przejrzyj historię żądań do endpointu raportowania pod kątem nietypowych nazw agentów, nietypowych wartości parametru
environmenti nietypowych rozmiarów lub struktur ładunków JSON.
Warto przy tym pamiętać o ograniczeniu materiału dowodowego: dostępny fragment nie zawiera pełnej listy wersji z poprawkami ani szczegółów drugiej podatności RCE. Status łatania należy potwierdzić bezpośrednio u dostawcy — Perforce dla Puppet Enterprise i w repozytorium OpenVox dla forka.
Plan reakcji krok po kroku
Poniższy plan zakłada, że nie ma podstaw, by sądzić o trwającym wykorzystaniu, ale istnieje ekspozycja na podatną wersję. Jeśli macie sygnały kompromitacji, kolejność się zmienia — najpierw izolacja i analiza, potem łatanie.
- Potwierdź wersje i status poprawek. U dostawcy lub w dokumentacji wydania sprawdź, czy Wasza wersja zawiera poprawki. Nie zakładaj, że „nowsza” oznacza „naprawiona” — sprawdź konkretny numer.
- Zaplanuj aktualizację. Zaktualizuj serwer Puppet do wersji z poprawkami. W środowisku z wieloma serwerami zacznij od tego o największej ekspozycji.
- Ogranicz dostęp sieciowy. Dopóki aktualizacja nie jest wdrożona, zawęź dostęp do portu 8140 do znanych zakresów adresów agentów. To działanie tymczasowe, nie zamiennik łatki.
- Przejrzyj autosign. Wyłącz automatyczne podpisywanie dla nieznanych hostów lub ogranicz je do ściśle określonych wzorców i zakresów. Jeśli autosign jest potrzebny, rozważ dodatkową weryfikację tożsamości hosta.
- Zabezpiecz katalog. Upewnij się, że katalog konfiguracyjny jest własnością innego użytkownika niż
puppet, zgodnie z najlepszymi praktykami. To ogranicza skutki ewentualnego RCE. - Przeanalizuj logi. Sprawdź, czy w okresie ekspozycji nie było nietypowych żądań do endpointu raportowania lub rejestracji nowych agentów.
- Przygotuj plan rotacji CA. Jeśli istnieją przesłanki kompromitacji, zaplanuj rotację kluczy CA i ponowne wystawienie certyfikatów. To operacja o dużym wpływie na środowisko — zaplanuj ją z wyprzedzeniem.
Typowe błędy przy reagowaniu na to ujawnienie
- Odkładanie łatania z powodu „uwierzytelnionego” charakteru podatności. W środowiskach z autosign bariera certyfikatu jest iluzoryczna.
- Zakładanie, że fork jest bezpieczny, bo „to tylko open source”. OpenVox jest utrzymywany przez społeczność i wymaga osobnej weryfikacji stanu poprawek.
- Łatanie bez sprawdzenia konfiguracji. Sama aktualizacja nie cofnie skutków wcześniejszego przejęcia kluczy CA.
- Pomijanie logów. Bez analizy logów nie da się odróżnić środowiska nienaruszonego od takiego, w którym atakujący zdążył się zadomowić.
- Traktowanie ograniczenia sieciowego jako rozwiązania docelowego. To środek tymczasowy, który zmniejsza ekspozycję, ale nie usuwa podatności.
Działania krótkoterminowe i długoterminowe
Krótkoterminowo (dni)
- Inwentaryzacja serwerów Puppet i OpenVox oraz ich wersji.
- Weryfikacja statusu poprawek u dostawcy i w repozytorium forka.
- Ograniczenie dostępu sieciowego do portów 8140 i 8142.
- Przegląd konfiguracji autosign i logów rejestracji agentów.
- Zaplanowanie okna aktualizacji dla serwerów o najwyższej ekspozycji.
Długoterminowo (tygodnie i miesiące)
- Wdrożenie zasady, że serwer zarządzania konfiguracją nie jest osiągalny z internetu.
- Uporządkowanie uprawnień: katalog konfiguracyjny poza zasięgiem użytkownika usługi.
- Wprowadzenie monitoringu anomalii w żądaniach do API Puppeta.
- Ustalenie procedury rotacji CA i testów odtworzenia środowiska po kompromitacji.
- Regularny przegląd zależności od forków open-source i ich polityki bezpieczeństwa.
Praktyczna checklista
- ☐ Znam wersję Puppet Enterprise / Puppet Core / OpenVox na każdym serwerze zarządzania.
- ☐ Potwierdziłem u dostawcy lub w repozytorium, czy moja wersja zawiera poprawki.
- ☐ Wiem, czy autosign jest włączony i dla jakich zakresów.
- ☐ Sprawdziłem, kto ma dostęp sieciowy do portów 8140 i 8142.
- ☐ Ustaliłem, czy użytkownik
puppetmoże zapisywać do katalogu konfiguracyjnego. - ☐ Wiem, czy PXP lub Choria są w użyciu.
- ☐ Przejrzałem logi endpointu raportowania i rejestracji agentów.
- ☐ Mam plan rotacji CA na wypadek kompromitacji.
- ☐ Zaplanowałem aktualizację z terminem i właścicielem zadania.
Co powinien zrobić właściciel firmy / administrator
Właściciel firmy lub osoba odpowiedzialna za ryzyko powinna przede wszystkim ustalić, czy serwer zarządzania konfiguracją jest traktowany jako system o krytycznym znaczeniu. Jeśli tak, decyzja o priorytecie łatania powinna być podjęta świadomie, a nie odłożona, bo „to tylko wewnętrzny serwer”. Warto zapytać zespół o trzy rzeczy: czy znamy wersje, czy autosign jest włączony i czy mamy plan na wypadek wycieku kluczy CA. Odpowiedzi na te pytania pozwalają ocenić, czy potrzebne jest natychmiastowe okno serwisowe, czy wystarczy zaplanowana aktualizacja.
Administrator powinien przeprowadzić inwentaryzację, zweryfikować status poprawek, ograniczyć ekspozycję sieciową i przejrzeć logi. Przy aktualizacji warto zadbać o kopię zapasową konfiguracji i kluczy oraz o plan wycofania zmian. Jeśli środowisko korzysta z forka OpenVox, status poprawek trzeba potwierdzić osobno — nie można zakładać, że poprawki Puppet Enterprise automatycznie obejmują fork. W przypadku jakichkolwiek przesłanek kompromitacji należy zaangażować zespół ds. bezpieczeństwa i potraktować rotację CA jako część planu reakcji, a nie opcję awaryjną.
Najważniejsza decyzja nie dotyczy tego, czy podatność jest groźna w teorii, lecz tego, jak wygląda Wasza konfiguracja: autosign, ekspozycja sieciowa i uprawnienia użytkownika usługi. To one przesądzają o realnym ryzyku.
Weryfikacja praktyczna: testy konfiguracji bez ingerencji w produkcję
Po ustaleniu faktów z inwentaryzacji warto przejść do testów, które potwierdzą lub wykluczą realne ryzyko. Testy należy prowadzić w środowisku odtworzonym lub w oknie serwisowym — nie na działającym serwerze produkcyjnym bez przygotowania. Celem nie jest wykorzystanie podatności, lecz sprawdzenie, czy warunki brzegowe opisane w materiale zachodzą w Państwa instalacji.
Test 1: czy serwer przyjmuje żądania z nieoczekiwanych źródeł
Z hosta spoza listy zaufanych agentów spróbuj nawiązać połączenie TLS z portem 8140 serwera Puppet. W Puppet Enterprise sprawdź analogicznie port 8142. Wynik pozytywny — czyli odpowiedź serwera — oznacza, że kontrola dostępu sieciowego nie działa zgodnie z założeniami. Nie wysyłaj przy tym żadnych ładunków do endpointu raportowania; wystarczy samo sprawdzenie osiągalności i odpowiedzi na handshake. Jeśli serwer odpowiada, zapisz to jako ekspozycję do zamknięcia w pierwszej kolejności.
Test 2: czy autosign pozwala na rejestrację nieznanego hosta
W środowisku testowym odtwórz konfigurację autosign z produkcji i spróbuj zarejestrować nowy, fikcyjny host. Jeśli certyfikat zostanie podpisany automatycznie, bariera certyfikatu klienta przestaje być barierą — dokładnie tak, jak opisano w sekcji o typowych błędach. Zanotuj wzorce i zakresy, które autosign akceptuje, oraz to, czy weryfikacja tożsamości hosta wykracza poza samo podpisanie certyfikatu.
Test 3: uprawnienia zapisu w katalogu konfiguracyjnym
Sprawdź efektywne uprawnienia użytkownika usługi puppet do katalogu konfiguracyjnego. Wykonaj to poleceniem diagnostycznym (np. test zapisu pliku tymczasowego w katalogu, do którego proces ma dostęp), a nie przez modyfikację plików produkcyjnych. Jeśli użytkownik puppet może zapisywać w katalogu konfiguracyjnym, skutki ewentualnego RCE sięgają dalej niż tylko proces — obejmują trwałą modyfikację konfiguracji.
Test 4: struktura żądań do endpointu raportowania
Przejrzyj, jakie typy ładunków JSON są przyjmowane przez endpoint /puppet/v3/report/{agent_name}?environment={env}. W materiale wskazano, że deserializacja przechodzi przez Puppet::Pops::Serialization::FromDataConverter.convert i przetwarza pole __ptype. W teście kontrolowanym sprawdź, czy serwer odrzuca nieoczekiwane wartości typu i czy walidacja obejmuje przypadek, w którym wynik deserializacji jest łańcuchem znaków. To pozwala ocenić, czy poprawka u dostawcy faktycznie zamyka ścieżkę opisaną w materiale.
Monitoring po wdrożeniu: co obserwować i jak odróżnić szum od sygnału
Po aktualizacji i ograniczeniu ekspozycji monitoring nie kończy się — zmienia cel. Nie chodzi już tylko o wykrycie prób wykorzystania, lecz o potwierdzenie, że środowisko pozostaje w stanie, który uznano za bezpieczny, oraz o wychwycenie prób obejścia nowych ograniczeń.
Endpoint raportowania
- Nietypowe nazwy agentów w ścieżce żądania — w szczególności nazwy niezarejestrowanych hostów lub ciągi znaków odbiegające od konwencji nazewnictwa w organizacji.
- Nietypowe wartości parametru
environment— materia wskazuje, że środowisko musi być jawnie podane; żądania z wartościami spoza listy znanych środowisk są kandydatem do analizy. - Nietypowe rozmiary i struktury ładunków JSON — w szczególności obecność pola
__ptypez wartościami, których nie spotyka się w normalnym ruchu agentów. - Żądania od agentów, którzy nie powinni raportować w danym oknie czasowym — np. hosty wycofane z eksploatacji.
Rejestracja agentów i autosign
- Nowe podpisane certyfikaty poza zaplanowanymi wdrożeniami — każde automatyczne podpisanie powinno mieć pokrycie w zmianie.
- Certyfikaty wystawione dla hostów spoza znanych zakresów adresów.
- Powtórne rejestracje istniejących nazw hostów — mogą wskazywać na próbę impersonacji.
Dostęp sieciowy
- Próby połączeń do portów 8140 i 8142 z adresów spoza listy dozwolonych — po wdrożeniu ograniczeń takie próby powinny być odrzucane, ale same próby są sygnałem.
- Zmiany w regułach firewall lub listach kontroli dostępu poza procesem zmian — mogą świadczyć o próbie przywrócenia szerokiego dostępu.
Uprawnienia i integralność konfiguracji
- Zmiany właściciela lub uprawnień katalogu konfiguracyjnego względem stanu bazowego.
- Modyfikacje plików konfiguracyjnych poza oknami wdrożeniowymi.
- Obecność nieoczekiwanych wpisów w konfiguracji autosign.
Zdarzenia po stronie serwera
- Błędy deserializacji i wyjątki w logach serwera — ich nagły wzrost może wskazywać na próby sondowania.
- Nietypowe obciążenie procesu puppet w korelacji z ruchem do endpointu raportowania.
Monitoring warto oprzeć na stanie bazowym ustalonym bezpośrednio po wdrożeniu poprawek. Bez punktu odniesienia każda anomalia jest oceniana uznaniowo, a to prowadzi albo do alarmów fałszywych, albo do przeoczeń. Ustal, kto przegląda te sygnały, z jaką częstotliwością i jakie progi uruchamiają eskalację — zanim pojawi się pierwsze zdarzenie.
Checklista weryfikacji po wdrożeniu poprawek
Poniższa lista uzupełnia checklistę wdrożeniową o elementy potwierdzające, że poprawki i ograniczenia działają zgodnie z założeniami. Wypełnij ją po każdym oknie serwisowym, nie tylko po pierwszej aktualizacji.
- ☐ Potwierdziłem numer wersji Puppet Enterprise i Puppet Core po aktualizacji, a w przypadku OpenVox — numer wersji forka, i zapisałem je w rejestrze.
- ☐ Sprawdziłem u dostawcy (Perforce dla Puppet Enterprise, repozytorium OpenVox dla forka), że zainstalowana wersja zawiera poprawki — nie opieram się na założeniu „nowsze = naprawione”.
- ☐ Powtórzyłem test osiągalności portów 8140 i 8142 z hosta spoza listy zaufanych — połączenie jest odrzucane.
- ☐ Powtórzyłem test autosign — nieznany host nie otrzymuje certyfikatu automatycznie, a wyjątki są zgodne z zatwierdzoną konfiguracją.
- ☐ Potwierdziłem, że użytkownik puppet nie może zapisywać w katalogu konfiguracyjnym.
- ☐ Sprawdziłem, czy po aktualizacji endpoint raportowania odrzuca nieoczekiwane wartości typu w polu
__ptype. - ☐ Ustaliłem stan bazowy logów i metryk po wdrożeniu oraz próg alarmowy dla anomalii.
- ☐ Przejrzałem logi z okresu ekspozycji sprzed aktualizacji pod kątem nietypowych nazw agentów, wartości
environmenti struktur JSON. - ☐ Zweryfikowałem, czy PXP lub Choria są w użyciu i czy ich konfiguracja nie poszerza zakresu skutków ewentualnego przejęcia serwera.
- ☐ Potwierdziłem, że plan rotacji CA istnieje, jest aktualny i ma wskazanego właściciela oraz kryteria uruchomienia.
- ☐ Sprawdziłem, czy ograniczenia sieciowe wdrożone tymczasowo zostały zastąpione trwałymi regułami, a nie pozostawione jako obejście.
- ☐ Zapisałem datę, zakres i wykonawcę weryfikacji — tak, by przy kolejnym przeglądzie można było odtworzyć stan środowiska.
Kryteria eskalacji i domknięcia
Weryfikacja i monitoring mają sens tylko wtedy, gdy prowadzą do decyzji. Ustal z góry, jakie wyniki oznaczają eskalację do zespołu ds. bezpieczeństwa: potwierdzona ekspozycja sieciowa po wdrożeniu ograniczeń, automatyczne podpisanie certyfikatu dla hosta spoza zatwierdzonych zakresów, ślady nietypowych żądań do endpointu raportowania w okresie ekspozycji lub zmiany uprawnień katalogu konfiguracyjnego. W takich przypadkach rotacja CA i analiza śledcza stają się częścią planu reakcji, a nie opcją awaryjną.
Domknięcie oznacza natomiast coś więcej niż wykonanie listy: potwierdzony numer wersji z poprawkami, powtórzone testy z wynikiem negatywnym dla ekspozycji, ustalony stan bazowy monitoringu i udokumentowany przegląd logów z okresu sprzed aktualizacji. Dopiero komplet tych elementów pozwala uznać, że środowisko nie tylko zostało załatane, ale też wiadomo, czy w okresie ekspozycji nie doszło do wykorzystania podatności.
Źródła i materiały do dalszej weryfikacji
Artykuł jest autorskim opracowaniem przygotowanym na podstawie poniższych materiałów. Linki prowadzą do publikacji źródłowych.
- Pulling the right strings for RCE on a Puppet (neodyme.io)
Zdjęcie wyróżniające: Brett Sayles / Pexels.


