Komisja Europejska ogłosiła pakiet zmian w prawie konsumenckim, którego centralnym elementem jest Digital Fairness Act — propozycja rozporządzenia wymierzonego w „szkodliwe praktyki cyfrowe”. W komunikacie i wystąpieniach komisarzy mowa o zakazie dark patterns, ograniczeniu dynamic pricing u sprzedawców biletów, obowiązku ujawniania płatnej promocji przez influencerów, łatwiejszym anulowaniu subskrypcji cyfrowych oraz prawie do kontaktu z człowiekiem w obsłudze klienta. Pakiet ma też pozwolić użytkownikom na wyłączanie mechanizmów uznawanych za uzależniające, takich jak autoplay i streaki w aplikacjach typu Duolingo czy Strava.
To ważne dla polskich firm z trzech powodów. Po pierwsze, zmiany dotkną nie tylko globalnych platform, ale każdego produktu cyfrowego sprzedawanego konsumentom w UE — w tym sklepów e-commerce, aplikacji subskrypcyjnych, SaaSów z modelem B2C i marketplace’ów. Po drugie, propozycja przewiduje kary do 6 proc. światowego rocznego obrotu oraz obowiązek wyznaczenia przedstawiciela prawnego dla firm spoza UE. Po trzecie, na razie to projekt, nie obowiązujące prawo — co oznacza, że firmy mają czas na analizę, ale nie na odkładanie tematu. Poniżej rozdzielam to, co potwierdzają źródła, od tego, co jest interpretacją i wymaga weryfikacji w oficjalnych dokumentach Komisji.
Co dokładnie zapowiedziano, a czego jeszcze nie wiadomo
Materiał Wired opisuje środową zapowiedź Komisji Europejskiej. Podane elementy pakietu to: zakaz dark patterns (w tym fałszywych twierdzeń o niskim stanie magazynowym), ograniczenie dynamic pricing u sprzedawców biletów, obowiązek ujawniania płatnej współpracy przez influencerów, zakaz personalizowanej reklamy i cen wymierzonych w nieletnich lub wykorzystujących wrażliwe dane, ułatwienia w anulowaniu subskrypcji cyfrowych, prawo do kontaktu z człowiekiem w obsłudze klienta oraz możliwość wyłączenia funkcji uznawanych za uzależniające (autoplay, streaki).
Komisarz Michael McGrath określił pakiet jako największą reformę ochrony konsumentów w UE od ponad 20 lat. Wiceprzewodnicząca wykonawcza Henna Virkkunen wskazała, że nowe przepisy mają wypełniać luki między DSA, DMA i AI Act, a nie je duplikować. Komisja chce też usprawnić współpracę transgraniczną i dać regulatorowi uprawnienia do kar do 6 proc. światowego rocznego obrotu; firmy spoza UE miałyby wyznaczyć lokalnego przedstawiciela prawnego.
Zastrzeżenie redakcyjne: powyższe opieram na materiale Wired. Nie mam w tej chwili potwierdzenia w oficjalnym komunikacie prasowym KE ani w tekście projektu. Przed podjęciem decyzji produktowych trzeba sprawdzić dokumenty źródłowe na stronach Komisji — numer procedury, dokładne brzmienie zakazów i definicje. To, co poniżej nazywam „wymogiem”, należy czytać jako „zapowiedziany kierunek”, dopóki projekt nie zostanie opublikowany i potwierdzony.
Tło techniczne prostym językiem
Dark patterns to wzorce projektowe, które popychają użytkownika do decyzji, której sam by nie podjął. Klasyczne przykłady: licznik „zostały 2 sztuki” bez pokrycia w stanach magazynowych, domyślnie zaznaczona zgoda na marketing, przycisk „Zapisz się” większy i bardziej kolorowy niż „Nie, dziękuję”, ukryte koszty pojawiające się na ostatnim etapie koszyka, rezygnacja z subskrypcji wymagająca telefonu na infolinię.
Mechanizmy uzależniające to z kolei funkcje podtrzymujące zaangażowanie: autoplay kolejnych filmów, niekończące się przewijanie, powiadomienia push, serie dni aktywności (streaki) z presją, by ich nie przerwać. DSA już dziś nakłada na duże platformy obowiązki w tym zakresie — Komisja stwierdziła naruszenie DSA przez TikToka (algorytm „For You”) i wcześniej przez Metę (Instagram, Facebook), wskazując m.in. na autoplay, infinite scroll i powiadomienia. Grożące kary to do 6 proc. światowego obrotu.
Digital Fairness Act ma objąć te obszary, których DSA, DMA i AI Act nie pokrywają w wystarczającym stopniu — a więc przede wszystkim relacje handlowe z konsumentem: sposób prezentacji cen, projekt interfejsu zakupowego, proces rezygnacji z usługi, komunikację z obsługą klienta. Z punktu widzenia inżynierii to nie jest jeden wymóg, lecz zestaw reguł dotyczących interfejsu, logiki cenowej i procesów operacyjnych.
Realne konsekwencje dla polskich firm
E-commerce i marketplace’y
Najbardziej narażone są sklepy, które stosują komunikaty o ograniczonej dostępności generowane automatycznie, liczniki czasu na promocję, ceny „przekreślone” bez wiarygodnej historii, dynamiczne ceny zależne od zachowania użytkownika oraz koszyki z domyślnie dodanymi produktami. Jeśli zakaz dark patterns zostanie przyjęty w zapowiedzianym kształcie, każdy z tych elementów trzeba będzie uzasadnić i udokumentować.
Aplikacje subskrypcyjne i SaaS B2C
Proces anulowania subskrypcji musi być co najmniej tak prosty jak proces jej zawarcia. W praktyce oznacza to rezygnację z „dark pattern rezygnacji”: ukrywania przycisku, wymuszania kontaktu z konsultantem, ofert „ostatniej szansy” blokujących wyjście. Prawo do kontaktu z człowiekiem w obsłudze klienta uderza w modele oparte wyłącznie na chatbotach — trzeba będzie zapewnić realną ścieżkę eskalacji.
Aplikacje z mechanizmami zaangażowania
Streaki, autoplay, powiadomienia push i przypomnienia o kolejnych seriach mają dostać przełącznik. Dla produktów takich jak aplikacje do nauki języków, treningu czy czytania to zmiana w logice retencji: użytkownik będzie mógł wyłączyć mechanizm, który dziś odpowiada za znaczną część powrotów do aplikacji.
Marketing i influencerzy
Obowiązek ujawniania płatnej promocji przenosi ciężar na marki współpracujące z twórcami. Firma będzie musiała nie tylko wymagać oznaczania materiałów, ale też mieć dowody, że wymóg został spełniony. To obszar, w którym dziś wiele umów influencerskich nie zawiera konkretnych klauzul.
Firmy spoza UE
Obowiązek wyznaczenia lokalnego przedstawiciela prawnego dotyczy podmiotów spoza Unii. Polska spółka z zagranicznym właścicielem, ale z siedzibą w UE, co do zasady nie powinna być objęta tym wymogiem — ale struktury holdingowe z podmiotem operacyjnym poza UE wymagają przeglądu. To interpretacja, nie potwierdzony zapis; wymaga weryfikacji w tekście projektu.
Scenariusze ryzyka
| Scenariusz | Kto jest narażony | Potencjalny skutek |
|---|---|---|
| Fałszywe komunikaty o dostępności | Sklepy z automatycznymi licznikami stanów | Zarzut dark pattern, postępowanie regulatora, kara |
| Utrudnione anulowanie subskrypcji | Aplikacje i SaaS B2C | Nakaz zmiany procesu, roszczenia konsumenckie |
| Dynamic pricing bez jasnych reguł | Sprzedawcy biletów, marketplace’y | Zakaz stosowania praktyki, kara |
| Brak przełącznika dla streaków i autoplay | Aplikacje zaangażowaniowe | Nakaz przeprojektowania, ryzyko podważenia modelu retencji |
| Nieoznaczona płatna promocja | Marki współpracujące z influencerami | Odpowiedzialność za praktykę wprowadzającą w błąd |
| Brak przedstawiciela prawnego | Firmy spoza UE sprzedające do UE | Problemy z egzekwowaniem, kara |
Skala ryzyka zależy od tego, czy regulator uzna praktykę za systemową. W przypadku dużych platform Komisja pokazała, że potrafi działać na podstawie DSA — TikTok i Meta to przykłady postępowań, nie wyroków. Dla mniejszych firm realne ryzyko to przede wszystkim skargi konsumenckie i kontrole krajowego organu ochrony konsumentów.
Jak sprawdzić, czy problem dotyczy Twojej firmy
- Wypisz wszystkie punkty kontaktu z konsumentem: strona produktu, koszyk, proces płatności, rejestracja, subskrypcja, rezygnacja, obsługa posprzedażowa.
- Dla każdego punktu sprawdź, czy interfejs zawiera elementy wymuszające decyzję: domyślne zgody, liczniki, presję czasu, ukryte koszty, asymetrię przycisków.
- Prześledź proces anulowania subskrypcji z perspektywy użytkownika — zmierz liczbę kliknięć i czas potrzebny do rezygnacji. Porównaj z procesem zawarcia umowy.
- Sprawdź, czy w aplikacji istnieje możliwość wyłączenia autoplay, powiadomień push i streaków — i czy jest łatwo dostępna.
- Przejrzyj komunikaty o stanach magazynowych i cenach: czy wynikają z realnych danych, czy są generowane marketingowo.
- Zweryfikuj umowy z influencerami pod kątem obowiązku oznaczania płatnej współpracy i dowodów jego spełnienia.
- Ustal, czy Twoja struktura korporacyjna wymaga przedstawiciela prawnego w UE.
Plan reakcji krok po kroku
Krótkoterminowo (0–3 miesiące)
- Inwentaryzacja interfejsów i procesów pod kątem dark patterns — bez zmian produkcyjnych, tylko audyt.
- Weryfikacja oficjalnych dokumentów KE i śledzenie etapu legislacyjnego; ustalenie, które zapisy są potwierdzone, a które tylko zapowiedziane.
- Przegląd umów influencerskich i dodanie klauzul o oznaczaniu płatnej promocji.
- Zmapowanie procesu rezygnacji z subskrypcji i porównanie go z procesem zakupu.
Średnioterminowo (3–12 miesięcy)
- Przeprojektowanie procesów anulowania subskrypcji i obsługi klienta — w tym ścieżka kontaktu z człowiekiem.
- Wprowadzenie przełączników dla autoplay, powiadomień i streaków, z domyślnym stanem do ustalenia po publikacji projektu.
- Audyt logiki cenowej i komunikatów o dostępności; dokumentacja źródła danych.
- Przegląd struktury prawnej pod kątem obowiązku przedstawiciela.
Długoterminowo (12+ miesięcy)
- Wdrożenie procesu compliance wpisanego w cykl rozwojowy produktu — przegląd interfejsu przed każdym releasem.
- Szkolenia zespołów produktowych i marketingowych z zakresu dark patterns.
- Monitoring orzecznictwa i decyzji regulatorów w innych państwach UE.
Typowe błędy
- Traktowanie projektu jako obowiązującego prawa. Digital Fairness Act to propozycja; kształt może się zmienić w negocjacjach.
- Odkładanie tematu „do czasu przyjęcia”. Zmiany w interfejsie i procesach wymagają miesięcy, a prace legislacyjne mogą zakończyć się szybciej, niż firma zdąży zareagować.
- Zawężenie audytu do strony zakupowej. Problem dotyczy całej ścieżki, w tym obsługi posprzedażowej i rezygnacji.
- Traktowanie przełącznika jako kosmetyki. Wyłączenie streaków i autoplay zmienia metryki retencji — trzeba przeliczyć model biznesowy.
- Pomijanie umów influencerskich. Odpowiedzialność za nieoznaczoną promocję może spaść na markę, nie tylko na twórcę.
- Brak dokumentacji. W postępowaniu regulatora liczy się to, czy firma potrafi wykazać, że działała zgodnie z regułami.
Checklista praktyczna
- Czy w koszyku lub na stronie produktu występują liczniki dostępności bez pokrycia w danych?
- Czy zgody marketingowe są domyślnie zaznaczone?
- Czy rezygnacja z subskrypcji jest możliwa w tym samym kanale i z podobną łatwością co zakup?
- Czy użytkownik może wyłączyć autoplay, powiadomienia push i streak?
- Czy istnieje ścieżka kontaktu z człowiekiem w obsłudze klienta?
- Czy ceny dynamiczne są stosowane i czy ich logika jest udokumentowana?
- Czy umowy z influencerami zawierają obowiązek oznaczania płatnej współpracy?
- Czy struktura firmy wymaga przedstawiciela prawnego w UE?
- Czy zespół produktowy zna definicję dark patterns i potrafi ją zastosować w przeglądzie interfejsu?
Co powinien zrobić właściciel firmy / administrator
Właściciel firmy powinien potraktować zapowiedź jako sygnał do przeglądu produktu, a nie do natychmiastowych zmian. Pierwszy krok to ustalenie, które elementy interfejsu i procesów mogą zostać uznane za dark patterns — najlepiej z udziałem osób odpowiedzialnych za produkt, marketing i obsługę klienta. Drugi krok to weryfikacja oficjalnych dokumentów KE i ustalenie, które zapisy są potwierdzone. Trzeci to przygotowanie planu zmian z podziałem na etapy i budżetem.
Administrator systemów powinien natomiast zadbać o to, by logika cenowa, komunikaty o dostępności i procesy subskrypcyjne były oparte na realnych danych i udokumentowane. W razie kontroli to dokumentacja — nie zapewnienia — będzie podstawą oceny zgodności. Warto też przejrzeć umowy z dostawcami rozwiązań e-commerce i subskrypcyjnych pod kątem odpowiedzialności za zgodność interfejsu z przyszłymi wymogami.
Na koniec: nie ma jeszcze ostatecznego tekstu aktu. Firmy, które zaczną analizę teraz, będą miały czas na spokojne wdrożenie zmian. Firmy, które poczekają na przyjęcie rozporządzenia, mogą stanąć przed koniecznością szybkiego przeprojektowania kluczowych procesów — a to zwykle oznacza wyższy koszt i większe ryzyko błędów.
Praktyczna weryfikacja zgodności przed wdrożeniem
Weryfikacja przedwdrożeniowa nie polega na jednorazowym przeglądzie, lecz na powtarzalnym procesie, w którym każdy punkt kontaktu z konsumentem jest oceniany według tych samych kryteriów. Celem jest uzyskanie stanu wyjściowego: zapisu, jak dziś działa interfejs, jakie dane stoją za komunikatami i gdzie występuje asymetria między zawarciem umowy a jej zakończeniem. Dopiero na takiej podstawie można planować zmiany i mierzyć ich efekt po wdrożeniu.
Metoda oceny punktów kontaktu
Dla każdego punktu kontaktu — strony produktu, koszyka, procesu płatności, rejestracji, subskrypcji, rezygnacji i obsługi posprzedażowej — należy zastosować jednolity szablon oceny. Szablon powinien zawierać opis elementu interfejsu, źródło danych, które za nim stoi, oraz ocenę, czy element wymusza decyzję. Ocena „wymusza” oznacza, że użytkownik podejmuje decyzję, której w innym układzie interfejsu by nie podjął — na przykład pod wpływem fałszywego komunikatu o niskim stanie magazynowym albo presji czasu.
- Opis elementu: co widzi użytkownik i w którym momencie ścieżki.
- Źródło danych: skąd pochodzi licznik, cena, komunikat o dostępności.
- Ocena: element neutralny, element wymagający dokumentacji, element do przeprojektowania.
- Dowód: zrzut ekranu, opis logiki, wskazanie systemu źródłowego.
Pomiar procesu rezygnacji
Proces anulowania subskrypcji trzeba zmierzyć w sposób porównywalny z procesem zawarcia umowy. Miary są proste: liczba kliknięć, liczba ekranów, liczba pól do wypełnienia i czas potrzebny na przejście ścieżki. Wyniki należy zestawić w tabeli obok siebie — zakup po lewej, rezygnacja po prawej. Rozbieżność na niekorzyść rezygnacji jest sygnałem, że proces może być uznany za utrudniony.
- Wykonaj ścieżkę zakupu na czystym koncie testowym i zapisz liczbę kroków.
- Wykonaj ścieżkę rezygnacji z tego samego konta i zapisz liczbę kroków.
- Powtórz pomiar dla każdego kanału: web, aplikacja mobilna, kontakt z obsługą.
- Zapisz, czy rezygnacja jest możliwa w tym samym kanale co zakup.
- Udokumentuj wynik datą i wersją interfejsu, aby pomiar był powtarzalny po zmianach.
Weryfikacja przełączników zaangażowania
Przełączniki dla autoplay, powiadomień push i streaków należy sprawdzić nie tylko pod kątem istnienia, ale dostępności. Test polega na tym, czy użytkownik znajdzie wyłączenie bez kontaktu z obsługą klienta i bez kontaktu z zespołem wsparcia. Osobno trzeba ustalić stan domyślny — do czasu publikacji projektu nie jest przesądzone, jaki ma być — i zapisać, że jest to założenie do potwierdzenia po publikacji tekstu.
Weryfikacja komunikatów o cenach i dostępności
Każdy komunikat o niskim stanie magazynowym i każda cena dynamiczna muszą mieć udokumentowane źródło danych. Weryfikacja polega na prześledzeniu od komunikatu w interfejsie do systemu, który generuje wartość, oraz na sprawdzeniu, czy wartość odpowiada realnym danym, a nie jest generowana marketingowo. Dla cen dynamicznych trzeba dodatkowo opisać logikę: jakie czynniki wpływają na cenę i czy są one udokumentowane.
Weryfikacja umów influencerskich
Przegląd umów powinien objąć dwie rzeczy: obowiązek oznaczania płatnej współpracy oraz dowody jego spełnienia. Sam zapis w umowie nie wystarczy — trzeba ustalić, kto i w jaki sposób gromadzi potwierdzenie, że materiał został oznaczony. Weryfikacja polega na sprawdzeniu, czy firma potrafi wskazać dowód dla każdej współpracy, a nie tylko oświadczenie, że wymóg istnieje.
Weryfikacja struktury prawnej
Obowiązek wyznaczenia lokalnego przedstawiciela prawnego dotyczy podmiotów spoza UE. Polska spółka z zagranicznym właścicielem, ale z siedzibą w UE, co do zasady nie powinna być objęta tym wymogiem, natomiast struktury holdingowe z podmiotem operacyjnym poza UE wymagają przeglądu. To interpretacja, nie potwierdzony zapis — wymaga weryfikacji w tekście projektu. Weryfikacja polega na zmapowaniu podmiotów w strukturze, wskazaniu, który podmiot sprzedaje do UE, i zapisaniu, czy wymóg go dotyczy.
Monitoring po wdrożeniu
Monitoring po wdrożeniu ma odpowiedzieć na pytanie, czy zmiany działają zgodnie z założeniem i czy nie wprowadziły nowych problemów. Nie chodzi o jednorazowy raport, lecz o cykl powtarzany przy każdym releasie i w stałych odstępach czasu. Punktem odniesienia jest stan wyjściowy z weryfikacji przedwdrożeniowej.
Zakres monitoringu
- Proces rezygnacji: liczba kliknięć i czas — czy utrzymuje się na poziomie porównywalnym z zakupem.
- Przełączniki: czy są dostępne, czy stan domyślny jest zgodny z przyjętym założeniem.
- Komunikaty o dostępności i ceny dynamiczne: czy źródło danych jest aktualne i udokumentowane.
- Obsługa klienta: czy ścieżka kontaktu z człowiekiem działa i czy jest mierzalna.
- Współprace influencerskie: czy dla każdej nowej współpracy istnieje dowód oznaczenia.
- Skargi konsumenckie: czy pojawiają się skargi dotyczące praktyk wskazanych w projekcie.
Częstotliwość i odpowiedzialność
Monitoring należy oprzeć na trzech rytmach. Rytm releasowy obejmuje przegląd interfejsu przed każdym wydaniem — to element wpisany w cykl rozwojowy produktu. Rytm kwartalny obejmuje przegląd procesów i dokumentacji. Rytm legislacyjny obejmuje śledzenie etapu prac i oficjalnych dokumentów KE, aby ustalić, które zapisy są potwierdzone, a które tylko zapowiedziane. Za każdy rytm powinna odpowiadać wskazana osoba, a wynik powinien być zapisany.
Reagowanie na sygnały
Sygnałem do działania jest każda zmiana, która pogarsza porównanie z procesem zakupu, każdy komunikat bez pokrycia w danych oraz każda skarga dotycząca praktyki wskazanej w projekcie. Reakcja powinna być proporcjonalna: najpierw dokumentacja i korekta, potem przeprojektowanie, jeśli problem jest systemowy. W postępowaniu regulatora liczy się to, czy firma potrafi wykazać, że działała zgodnie z regułami — dlatego każda reakcja musi pozostawić ślad.
Checklisty operacyjne
Checklisty porządkują powtarzalne czynności i pozwalają utrzymać ten sam standard przy każdym przeglądzie. Poniższe listy uzupełniają checklistę praktyczną i są przeznaczone do użycia w konkretnych momentach: przed releasem, przy przeglądzie kwartalnym i przy przeglądzie legislacyjnym.
Checklista przed releasem
- Czy każdy nowy element interfejsu został oceniony według szablonu punktów kontaktu?
- Czy nowe komunikaty o dostępności mają wskazane źródło danych?
- Czy nowe ceny dynamiczne mają opisaną logikę i dokumentację?
- Czy proces rezygnacji po zmianach nadal jest porównywalny z procesem zakupu?
- Czy przełączniki autoplay, powiadomień push i streaków działają i są dostępne?
- Czy ścieżka kontaktu z człowiekiem w obsłudze klienta jest nienaruszona?
- Czy nowe współprace influencerskie mają zapis o oznaczaniu i wskazany dowód?
- Czy wynik przeglądu został zapisany z datą i wersją interfejsu?
Checklista przeglądu kwartalnego
- Czy pomiar procesu rezygnacji został powtórzony i porównany z poprzednim wynikiem?
- Czy dokumentacja źródeł danych dla cen i dostępności jest aktualna?
- Czy wszystkie umowy influencerskie zawierają obowiązek oznaczania płatnej współpracy?
- Czy dla każdej współpracy istnieje dowód spełnienia wymogu?
- Czy struktura prawna została ponownie sprawdzona pod kątem przedstawiciela w UE?
- Czy skargi konsumenckie zostały przejrzane pod kątem praktyk wskazanych w projekcie?
- Czy zespół produktowy i marketingowy przeszedł szkolenie z zakresu dark patterns?
- Czy plan zmian na kolejny kwartał ma wskazane osoby odpowiedzialne i budżet?
Checklista przeglądu legislacyjnego
- Czy sprawdzono oficjalne dokumenty KE i ustalono, które zapisy są potwierdzone?
- Czy ustalono, które zapisy pozostają tylko zapowiedziane?
- Czy zaktualizowano założenia dotyczące stanu domyślnego przełączników?
- Czy zaktualizowano interpretację obowiązku przedstawiciela prawnego?
- Czy zmiany w projekcie zostały odzwierciedlone w planie wdrożenia?
- Czy zespół został poinformowany o różnicy między projektem a obowiązującym prawem?
Porządkowanie dowodów i dokumentacji
Dokumentacja jest podstawą oceny zgodności w razie kontroli — nie zapewnienia, lecz zapisy. Dlatego każdy element weryfikacji i monitoringu powinien pozostawić dowód: zrzut ekranu, opis logiki, wskazanie systemu źródłowego, datę i wersję interfejsu. Dowody należy grupować według punktów kontaktu, aby w jednym miejscu była widoczna cała ścieżka: od strony produktu przez koszyk i płatność po rezygnację i obsługę posprzedażową. Taki układ pozwala szybko odpowiedzieć na pytanie, czy dany element był oceniany i jaka była podstawa oceny.
Osobno należy prowadzić rejestr założeń — miejsc, w których opieramy się na interpretacji, a nie na potwierdzonym zapisie. Przykładem jest obowiązek przedstawiciela prawnego: interpretacja, że polska spółka z zagranicznym właścicielem i siedzibą w UE co do zasady nie jest objęta wymogiem, wymaga weryfikacji w tekście projektu. Rejestr założeń powinien wskazywać, kiedy założenie było sprawdzane i jaki był wynik. Dzięki temu firma nie myli tego, co potwierdzone, z tym, co przyjęte roboczo.
Rejestr powinien też obejmować decyzje o odłożeniu zmian. Odkładanie tematu do czasu przyjęcia aktu jest typowym błędem, ponieważ zmiany w interfejsie i procesach wymagają miesięcy, a prace legislacyjne mogą zakończyć się szybciej, niż firma zdąży zareagować. Jeśli decyzja o odłożeniu zapada, powinna być zapisana wraz z uzasadnieniem i terminem ponownej oceny — tak, aby w razie potrzeby można było wykazać, że firma świadomie zarządzała ryzykiem, a nie je pomijała.
Źródła i materiały do dalszej weryfikacji
Artykuł jest autorskim opracowaniem przygotowanym na podstawie poniższych materiałów. Linki prowadzą do publikacji źródłowych.
Zdjęcie wyróżniające: Nataliya Vaitkevich / Pexels.


