Czy darmowa strona internetowa naprawdę istnieje? Trzy modele „za darmo”

Zacznijmy od rozdzielenia dwóch pojęć, które najczęściej myli się w rozmowach o kosztach: darmowe oprogramowanie i darmowa infrastruktura. WordPress, PrestaShop i WooCommerce są darmowe w sensie licencji (GPL) — możesz je pobrać, modyfikować i uruchomić na nich sklep. Ale ktoś musi ten kod postawić na serwerze, opłacić serwerownię, certyfikat SSL i kopie zapasowe. To już kosztuje.

„Darmowa strona” występuje w trzech wariantach:

• Model 1 — darmowy plan kreatora z subdomeną. Adres typu twojafirma.wordpress.com albo twojafirma.wixsite.com. Płacisz 0 zł. W zamian: adres należy do dostawcy, na stronie wyświetlają się jego reklamy, w planie darmowym nie podepniesz własnej domeny, a eksport treści jest częściowy — teksty wyjmiesz, ale układ i motyw niekoniecznie.
• Model 2 — darmowy hosting statyczny. GitHub Pages, Netlify, Vercel, Cloudflare Pages. Też 0 zł, ale wymaga podstaw HTML/CSS albo generatora statycznego (Jekyll, Hugo, Astro). Plus: podepniesz własną domenę i dostaniesz darmowy certyfikat SSL. Minus: brak bazy danych, więc formularz musi obsłużyć zewnętrzna usługa, a koszyk i zamówienia w sklepie są praktycznie nierealne.
• Model 3 — open source na własnym hostingu. Licencja 0 zł, ale hosting to 20–40 zł/mies., a domena 60–100 zł/rok. Za to adres, treści i baza danych są twoje, a przenosiny do innego dostawcy nie wymagają niczyjej zgody.

Praktyczny wniosek: dla strony, która ma tylko istnieć i nic nie sprzedawać, model 1 lub 2 wystarczy. Jeśli witryna ma pracować na firmę, model 3 po 12 miesiącach wychodzi taniej niż płatny plan kreatora i nie blokuje rozwoju — o tym, ile to realnie kosztuje, piszemy w dalszej części.

Porównanie 5 darmowych sposobów na stronę — limity, reklamy, domena

Poniższa tabela pokazuje, co realnie dostajesz w darmowych planach. Limity zmieniają się dość często — przed decyzją sprawdź aktualny cennik dostawcy, bo darmowe plany są modyfikowane najczęściej ze wszystkich.

Jak to czytać w praktyce:

• Test pomysłu albo wizytówka hobbystyczna — Google Sites (start w 15 minut, zero kodu) lub GitHub Pages, jeśli umiesz HTML. Oba dają darmowy SSL i nie wstawiają własnych reklam.
• Firma, która myśli o sprzedaży — od razu własna domena i hosting. Nie dlatego, że darmowe jest złe, ale dlatego, że każdy miesiąc na subdomenie to zbieranie ruchu i linków na adres, który potem porzucisz.
• Blogger — odradzam nowe wdrożenia. Szablony są przestarzałe, a kontrola nad strukturą nagłówków i danymi strukturalnymi minimalna.

Statyczne strony z GitHub Pages czy Netlify mają jedną realną przewagę: brak bazy danych i wtyczek sprawia, że ładują się szybko, a to bezpośrednio przekłada się na Core Web Vitals i wygodę użytkownika na telefonie. Zapłacisz za to ograniczeniem funkcji: formularz podłączasz przez zewnętrzną usługę, a treść dodajesz w plikach lub przez generator, nie przez panel.

Ukryte koszty darmowej strony — ile zapłacisz w pierwszym roku

Koszt „zero” kończy się dokładnie tam, gdzie pojawia się własna domena i poczta na tej domenie. Poniżej liczby, które zobaczysz na fakturach w pierwszych 12 miesiącach.

• Domena. .pl to 60–100 zł/rok, .com 50–90 zł/rok. Uwaga: to ceny odnowienia. Pierwszy rok bywa promocyjny (nawet 0–20 zł), od drugiego roku płacisz pełną stawkę. Włącz autoodnawianie — wygasła domena to najdroższy błąd w tej całej liście, bo traci się ją razem z pozycjami w Google.
• Poczta firmowa. Zoho Mail ma darmowy plan dla własnej domeny przy ograniczonej liczbie kont i miejsca — realne 0 zł. Google Workspace i Microsoft 365 to ok. 25–35 zł/mies. za konto, czyli przy trzech osobach 900–1260 zł rocznie.
• Płatny plan kreatora. Gdy chcesz zdjąć reklamy i podpiąć domenę: 30–80 zł/mies., czyli 360–960 zł rocznie. Często drożej niż hosting z WordPressem.
• Migracja. Przepisanie treści, mapowanie starych adresów na nowe (przekierowania 301), poprawki linków i title: 4–16 godzin pracy. Robisz to sam albo płacisz komuś — w obu przypadkach to koszt.
• Utracone konwersje. Subdomena obniża zaufanie i blokuje część kanałów. Google Ads wymaga domeny docelowej, którą kontrolujesz i możesz zweryfikować — z darmowym planem na subdomenie zwykle nie przejdziesz weryfikacji.

Darmowa strona a SEO: co Google faktycznie indeksuje

Darmowy plan kreatora działa na subdomenie dostawcy: twojafirma.wordpress.com albo twojafirma.wixsite.com. Dla Google to odrębna witryna, nie skrót do Twojej marki. Każdy zdobyty link i całe zaufanie domeny zostają u dostawcy. Po przeprowadzce na twojafirma.pl autorytet zbierasz od zera — przekierowanie 301 z subdomeny warto ustawić, ale nie przenosi ono dorobku w całości.

Drugi problem to brak kontroli nad warstwą techniczną. W większości darmowych planów nie edytujesz sekcji <head>, więc nie ustawisz samodzielnie adresu canonical ani wersji z www i bez www. Część dostawców robi to automatycznie — sprawdź, nie zakładaj. Otwórz stronę, kliknij „Zobacz źródło” i poszukaj rel="canonical" oraz rel="alternate". Możliwe wyniki: jest jeden poprawny canonical, jest ich kilka (duplikacja), nie ma go wcale (Google wybiera wersję za Ciebie).

Dalej: brak dostępu do robots.txt, brak nagłówków Cache-Control i brak kompresji zdjęć do WebP lub AVIF. Efekt widać w Core Web Vitals, najczęściej na LCP na telefonie. Tego nie nadrobisz tekstem, bo problem siedzi w warstwie, do której nie masz dostępu. Tak samo z danymi strukturalnymi: schema LocalBusiness, Product czy FAQPage wymaga wstrzyknięcia JSON-LD, a darmowe edytory tego nie udostępniają — pełna lista formatów wspieranych przez Google pokazuje, ile tracisz.

Test w 10 minut: PageSpeed Insights na wersję mobilną i desktopową, potem w Google Search Console „Sprawdź adres URL” → „Wyświetl przetestowaną stronę” → „HTML”, a na końcu „Zobacz źródło” i szukanie canonical.

Krok po kroku: darmowa strona w 45 minut (WordPress.com lub GitHub Pages)

Zacznij od wyboru ścieżki, bo mieszanie ich wydłuża pracę. Ścieżka A to WordPress.com — zero kodu, ale limity planu darmowego. Ścieżka B to GitHub Pages — trzeba wkleić plik HTML, dafür nie ma limitu podstron ani reklam dostawcy.

Ścieżka A (5 + 10 + 10 + 15 + 5 = 45 minut). Rejestracja konta i wybór adresu w domenie wordpress.com (5 min). Wybór szablonu — bierz pierwszy darmowy, który dobrze wygląda na telefonie, nie oglądaj dwudziestu (10 min). W ustawieniach witryny wpisz tytuł, krótki opis i ikonę witryny, czyli favikonę 512 × 512 px (10 min). Dodaj trzy podstrony: O nas, Oferta, Kontakt — na Kontakt wstaw telefon, e-mail i adres jako tekst, nie jako obrazek (15 min). Na koniec otwórz stronę na telefonie i sprawdź, czy nic nie wychodzi za ekran (5 min).

Ścieżka B (5 + 5 + 20 + 5 minut). Konto GitHub (5 min). Publiczne repozytorium, np. strona (5 min). Plik index.html ze stylem w <style> na górze: nagłówek, akapit, dane kontaktowe (20 min). W Settings → Pages ustaw źródło na gałąź main i katalog /root, zapisz — adres pojawi się po 1–2 minutach. Własną domenę podłączysz później plikiem CNAME plus rekordami DNS.

Minimum SEO na start: unikalny title do 60 znaków i meta description 120–155 znaków dla każdej podstrony, jeden H1 na stronę, tekst alternatywny do każdego zdjęcia, favikona. To wystarczy — Google wprost pisze, że liczy się treść dla ludzi, nie liczba wtyczek.

Czego nie robić: nie kupuj szablonu premium, zanim nie podłączysz własnej domeny; nie wrzucaj 200 zdjęć prosto z telefonu (jedno zdjęcie z aparatu to 3–6 MB, po kompresji 150–250 KB); nie buduj sklepu na planie, który nie ma koszyka.

Kiedy darmowa strona przestaje wystarczać — 6 sygnałów ostrzegawczych

Nie chodzi o to, żeby jak najszybciej płacić. Chodzi o moment, w którym darmowy plan zaczyna kosztować więcej czasu, niż wart jest zaoszczędzony hosting. Sprawdź, czy rozpoznajesz któryś z tych sześciu sygnałów.

• 1. Płatności. Klient chce zapłacić BLIK-iem albo kartą. Darmowe plany nie dają koszyka ani bramki (Przelewy24, PayU, Stripe). Link do przelewu tradycyjnego wkleisz, integracji już nie.
• 2. Dokumenty i zgodność. Klient pyta o fakturę, regulamin, politykę prywatności, RODO, a przy zamówieniach publicznych o WCAG 2.1. To wymaga własnej domeny i kontroli nad treścią tych dokumentów.
• 3. Integracje. Chcesz generować etykiety InPost, DPD albo DHL i wysyłać zamówienia do Subiekt, Symfonia lub Comarch. Bez API i webhooków nie ma o czym rozmawiać.
• 4. Skala. Przekraczasz około 30 podstron albo 100 produktów. Limity miejsca i nawigacja zaczynają przeszkadzać bardziej niż brak własnej domeny.
• 5. Płatna reklama. Kampania w Google Ads kieruje ruch na adres, który kontrolujesz. Na subdomenie dostawcy trudniej mierzyć konwersje i przenosić wartość między kanałami.
• 6. Wydajność. LCP powyżej 2,5 s na telefonie, a Ty nie masz dostępu do cache, kompresji i kolejności ładowania. Tego nie naprawisz edytorem tekstu — progi Core Web Vitals są opisane w dokumentacji Google.

Jeśli pasują dwa sygnały albo więcej, nie przenoś się etapami przez pół roku. Zaplanuj jedną przeprowadzkę: domena, hosting i sklep lub serwis tam, gdzie realnie ich potrzebujesz.

Migracja z darmowej strony na własny hosting bez utraty pozycji

Przenosiny da się zrobić tak, żeby nie stracić ruchu. Kolejność jest ważniejsza niż narzędzia.

1. Kopia treści. Eksport zależy od tego, skąd się przenosisz. WordPress: Narzędzia → Eksport tworzy plik XML (WXR) z wpisami, stronami i komentarzami, a media ściągnij przez FTP albo wtyczką do eksportu. PrestaShop: pełna kopia bazy (phpMyAdmin → Eksport → SQL) plus katalog /img. Strona statyczna z GitHub Pages, Netlify, Vercel lub Cloudflare Pages to zwykle repozytorium git — wystarczy git clone, treść siedzi w plikach .md i .html. Kreatory SaaS często dają tylko CSV z tekstami, więc grafiki pobierasz pojedynczo w oryginalnej rozdzielczości, nie jako zrzuty ekranu.
2. Własna domena i certyfikat SSL. Podłącz domenę do hostingu: rekord A na adres IP serwera (albo CNAME dla subdomeny), potem poczekaj na propagację DNS — od kilkunastu minut do kilku godzin, zależnie od TTL. Certyfikat Let’s Encrypt wystaw z panelu (AutoSSL, certbot) i włącz wymuszenie HTTPS: w Apache wpis w .htaccess, w Nginx osobny blok z return 301. Przejrzyj bazę i szablon pod kątem adresów http:// — jeden obrazek wczytany po HTTP to ostrzeżenie o mieszanej treści i utrata kłódki.
3. Mapa stary → nowy URL i przekierowania 301. Wypisz w arkuszu wszystkie adresy z sitemap.xml starej witryny i przypisz każdemu jeden nowy URL. Zasady: przekierowania 301 jeden do jednego, bez łańcuchów (A → B → C), bez hurtowego zrzucania nieistniejących podstron na stronę główną — Google czyta to jako soft 404 i wycina adresy z indeksu. W Apache: Redirect 301 /stary-adres /nowy-adres, w WordPressie wtyczka Redirection, w PrestaShop zakładka SEO i URL. Adresy z parametrami (?id=, ?p=) mapuj ręcznie. Strony, których naprawdę już nie ma, powinny zwracać 410, nie 301.
4. Search Console: Zmiana adresu. Zweryfikuj obie witryny — starą i nową — i uruchom narzędzie Zmiana adresu. To sygnał, którego nie zastąpi żaden wpis w .htaccess. Równolegle zgłoś nowy sitemap.xml, popraw linki wewnętrzne prowadzące do starych adresów bezwzględnych i ustaw canonical na nowe URL-e.
5. Monitoring 30 dni. Sprawdzaj raport Strony w Search Console: filtr „Nie znaleziono (404)” i „Przekierowane”, liczbę zaindeksowanych adresów oraz pozycje na 5–10 frazach kontrolnych (nazwa firmy plus najważniejsze usługi). W logach serwera patrz, czy Googlebot wchodzi na nowe adresy i czy nie zapętla się na przekierowaniach. Po przenosinach warto też porównać Core Web Vitals przed i po — nowy hosting potrafi zmienić czas odpowiedzi serwera.

Uwaga praktyczna: darmowe plany często nie pozwalają ustawić 301 z poziomu panelu. Wtedy przekierowania robisz po stronie nowego hostingu, a najważniejsze linki zewnętrzne (wizytówki, katalogi, profile społecznościowe) aktualizujesz ręcznie. Starej witryny nie usuwaj, dopóki nowa nie zacznie zbierać ruchu — minimum 2–3 miesiące.

Ile kosztuje strona „na serio” i kiedy warto zlecić wdrożenie

Koszt licz w godzinach, nie w „pakietach”. Widełki dla typowych wdrożeń na gotowym szablonie: prosty landing 8–16 h, strona firmowa 20–40 h, sklep na PrestaShop lub WooCommerce 60–150 h. Stawkę weź z oferty wykonawcy i przemnożyć — przy 100 zł/h netto (to przykład do własnych rachunków, nie cennik rynkowy) landing wychodzi 800–1600 zł, a sklep 6000–15 000 zł.

• Co podnosi koszt: integracje płatności (Przelewy24, PayU, Stripe), API kurierów (InPost, DPD), połączenie z ERP (Subiekt, Comarch Optima), moduły pisane pod Twoją logikę oraz migracja danych ze starej platformy — produkty, klienci, zamówienia i zdjęcia trzeba oczyścić, a to często 20–40% całego projektu.
• Co obniża koszt: gotowy szablon zamiast projektu graficznego od zera, treści i zdjęcia przygotowane przed startem (opisy kategorii, regulaminy, polityka prywatności, zdjęcia w dwóch rozdzielczościach), jedna decyzja o platformie zamiast trzech zmian w trakcie, zakres spisany na piśmie z listą funkcji „poza zakresem”.

Jeśli w projekcie są niestandardowe moduły, warto od razu ustalić, czy będą zgodne z kolejnymi wersjami platformy — dokumentacja dla deweloperów PrestaShop opisuje, jak wygląda struktura modułu i jakie ma konsekwencje dla aktualizacji.

Wdrożenie to nie koniec kosztów. Opieka po starcie to aktualizacje rdzenia i wtyczek, kopie zapasowe trzymane poza serwerem, monitoring dostępności i certyfikatu, reakcja na podatności oraz SLA z konkretnym czasem odpowiedzi (np. 4 godziny w godzinach pracy na błąd krytyczny, 1 dzień roboczy na pozostałe zgłoszenia). Bez SLA „opieka” oznacza zwykle „napisz, zobaczymy”.

Kiedy darmowe rozwiązanie nadal ma sens w firmie: wizytówka 1-stronicowa, blog ekspercki budujący widoczność, test pomysłu przed inwestycją w sklep. Progiem, po którym darmowy plan przestaje wystarczać, jest zwykle własna domena pod markę, płatności online, więcej niż 10 podstron albo konieczność wystawienia konta na subdomenie dostawcy.

Najczęstsze błędy i jak je wykryć

Lista kontrolna do odklikania

• Adres strony — Sprawdź, czy dostajesz własną domenę, czy subdomenę dostawcy. Zweryfikuj to w dokumentacji planu, zanim założysz konto.
• Reklamy dostawcy — Otwórz kilka podstron i poszukaj bannerów lub stopki „napędzane przez”. Sprawdź, czy da się je usunąć bez zmiany planu.
• Limit miejsca i transferu — Porównaj limit z realną wagą Twoich zdjęć. 500 MB kończy się szybciej, niż się wydaje przy zdjęciach z telefonu.
• Certyfikat SSL — Otwórz stronę i sprawdź kłódkę oraz to, czy wersja http przekierowuje na https. Brak SSL wyklucza zbieranie danych przez formularz.
• Formularz kontaktowy — Wyślij testowe zapytanie i sprawdź, czy wiadomość dociera na skrzynkę oraz czy nie ląduje w spamie.
• E-commerce — Ustal, czy potrzebujesz koszyka i płatności online. Jeśli tak, darmowe plany kreatorów i hosting statyczny odpadają.
• Eksport treści — Znajdź w panelu opcję eksportu i wykonaj go na próbę. Brak eksportu to sygnał, że migracja będzie ręczna.
• Edycja sekcji — Sprawdź, czy możesz dodać kod do nagłówka. To warunek wdrożenia danych strukturalnych i narzędzi analitycznych.
• Kontrola nad robots.txt i canonical — Sprawdź w źródle strony, czy występuje znacznik canonical i czy możesz edytować robots.txt. Na darmowych planach często nie.
• Czas startu — Zmierz, ile zajmie publikacja pierwszej sensownej podstrony: godzina, dzień czy tydzień. To pokazuje realny próg wejścia.
• Cena odnowienia domeny — Sprawdź cennik odnowień w rejestratorze, nie cenę promocyjną pierwszego roku.
• Poczta na własnej domenie — Ustal, czy potrzebujesz adresu w stylu imie@twojafirma.pl. Darmowy plan Zoho Mail przy własnej domenie to 0 zł, Google Workspace i Microsoft 365 to zwykle 25–35 zł/mies. za konto.
• Kopia zapasowa — Sprawdź, jak i jak często możesz wykonać kopię treści. Brak kopii to ryzyko przy każdej awarii po stronie dostawcy.
• Plan wyjścia — Zapisz na piśmie, gdzie przeniesiesz stronę, jeśli plan przestanie wystarczać. Bez tego zostajesz z rozwiązaniem, które trudno opuścić.

Najczęściej zadawane pytania

Źródła i materiały

• Google Search Central – dane strukturalne
• Google Search Central – Core Web Vitals
• Google Search Central – tworzenie treści dla ludzi
• web.dev – Core Web Vitals
• PrestaShop – dokumentacja dla deweloperów